Παιδικά βιώματα

Έχω συνέχεια στο μυαλό μου μια φράση που την ακούμε και την διαβάζουμε παντού:Παιδικά βιώματα.
Όλοι ξέρουμε πως η ζωή ενός ενήλικα διαμορφώνεται από την ζωή που είχε ως παιδί. Τα αρνητικά συναισθήματα όπως οι φοβίες, το μίσος, η εξάρτηση, η δειλία αλλά και τα θετικά όπως η αγάπη, η επιείκεια, η ευσέβεια και άλλα πολλά, είναι αξίες που τις μαθαίνουμε στο σπίτι, στην οικογένεια που μεγαλώσαμε.
Θέλω η αυστηρότητά μου ως μαμά να περιορίζεται στο να μάθει το παιδί μου καλούς τρόπους, να σέβεται και να υπακούει αυτά που του λέω ως προς το καλό του και την προστασία του. Θέλω το παιδί μου να έχει τεράστια αποθέματα αγάπης να τα μοιράζει και δεν θέλω να έχει ούτε στιγμή αμφιβολίες για τον εαυτό του.
Ένα από τα βασικά μελήματά μου είναι να μη φοβάται ανύπαρκτα πράγματα. Ακούω γονείς να "απειλούν" τα παιδιά τους πως αν δεν κάτσουν φρόνιμα θα έρθει να τους πάρει ο γύφτος, η αστυνομία. Εγώ του μιλάω στα ίσα του Κωνσταντίνου και του λέω πως θα πάει τιμωρία. Μια έννοια ίσως παρεξηγημένη αλλά είναι αληθινή και δεν προκαλεί φόβο στο παιδί μου για υπερφυσικά φαινόμενα. Έχει μάθει να την δέχεται και να κάθεται στον καναπέ ή στην καρέκλα μέχρι να καταλάβει γιατί βρίσκεται εκεί. Δεν τον απειλώ με κάτι ανύπαρκτο γιατί μπορεί αυτό να είχε ως αποτέλεσμα να έχει εφιάλτες κι αργότερα να λέει ψέμματα.

Ήταν μόλις χθες που είχα μια συζήτηση με μια συνάδελφό μου και μου περιέγραψε λόγια μιας "μητέρας" προς το παιδί της. Του φωνάζει και τον αποκαλεί χαζό και ηλίθιο. Στενοχωρήθηκα τόσο πολύ. Αυτό το παιδί έχει ήδη χάσει την αυτοπεποίθησή του.
Η δύναμη μιας ψυχής αρχίζει να μεγαλώνει με τις βάσεις που έχει πάρει από παιδί. Από μωρό. Προετοιμάζω το παιδί μου να αντιμετωπίσει κάποια πράγματα αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να τον προστατέψω από όλα αυτά που ίσως αντιμετωπίσει μεγαλώνοντας. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να είμαι ειλικρινής μαζί του διότι δεν θέλω να τον παραμυθιάζω. Η πραγματικότητα δεν είναι πάντα ωραία αλλά είναι πραγματικότητα και θα του διδάξω, όσο καλύτερα μπορώ, να είναι ρεαλιστής χωρίς όμως να πάψει να πιστεύει στα όμορφα πράγματα και κυρίως στα όνειρά του.
Ο γιος μου είναι ένα μεγάλο σχολείο για μένα και θέλω κι εγώ να είμαι το ίδιο για εκείνον.
Πιστεύω σε αυτόν γιατί θέλω να πιστεύει στον εαυτό του. 

https://youtu.be/2a0ikm5lYV0

Ζήλια μεταξύ αδελφών

Είμαστε πολύ δύσκολα οικονομικά αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να βάλουμε μπροστά για 2ο παιδί. Εγώ και ο άντρας μου έχουμε αδέρφια και πιστεύουμε ότι είναι άδικο να μην έχει ο Κωνσταντίνος έναν αδερφό ή μια αδερφή. Έχω συζητήσει άπειρες φορές το ενδεχόμενο να είναι το παιδί μου μοναχοπαίδι κι όλοι μου λένε την άποψή τους,η οποία είναι ίδια, να αποκτήσω άλλο ένα οπωσδήποτε.
Οι λόγοι είναι διάφοροι όπως να μην είναι το παιδί κακομαθημένο, να μην μείνει μόνος του όταν εμείς χαθούμε, να υπάρχει μια ισορροπία στο σπίτι και άλλα πολλά.

Σκέφτομαι συνέχεια ένα πράγμα. Πως θα νιώσει ο Κωνσταντίνος. Θα ζηλεύει και στην σκέψη μόνο δακρύζω. Ξέρω περιπτώσεις κοντινών μου ανθρώπων που τα παιδιά τους διαδέχονταν τα νέα μέλη με ζήλια που δεν έτρωγαν, που άλλαζαν συμπεριφορά, έβγαζαν επιθετικότητα, τους έπιανε κατάθλιψη. Πρόσφατα μια μαμά μου είπε ότι ο γιος της δεν την άφησε να θηλάσει το 2ο της παιδί. Όλα αυτά με τρομοκρατούν. Δεν ξέρω πως θα τα αντιμετωπίσω το καθένα που ίσως συμβεί.

Δεν θέλω ποτέ να νομίζει ο Κωνσταντίνος ότι επειδή το μωρό θα χρειάζεται εξ ολοκλήρου την φροντίδα μας πως δεν τον αγαπάμε εξίσου ή πως το μωρό είναι εχθρός.

Ούτε θέλω να μην δείχνω την αγάπη μου στο μωρό για να μην ζηλεύει. Εύχομαι όταν με το καλό έρθει η ώρα όλα να πάνε καλά. 

Εσείς πως το αντιμετωπίσατε αυτό το κομμάτι;