Η επιβράβευση

Να σας πω λίγα πράγματα για τον γιο μου.
Είναι 19 μηνών, τον λένε Κωνσταντίνο, του αρέσει πολύ να βρίσκεται ανάμεσα σε πολύ κόσμο και έχει πάθος με το νερό.
Υπάρχει, βεβαίως, ένα ολόκληρο κατεβατό που θα μπορούσα να σας γράψω και να φανώ ότι πιστεύω πως είμαι η μοναδική μητέρα στον πλανήτη.
Ακούω συνέχεια καλά λόγια για τον Κωνσταντίνο.  Πόσο καλό παιδί είναι, υπάκουος, έξυπνος αλλά προπάντων πολύ καλό παιδί για αγόρι.
Όλη αυτή η επιβράβευση έρχεται να μου δώσει κουράγιο και δύναμη για τις άπειρες φορές που έχω κάνει πέτρα την καρδιά μου και τον μαλώνω ή τον βάζω τιμωρία.

Επίσης χρειάζομαι πιο πολύ κουράγιο για τις φορές που ο μπαμπάς του τον βάζει τιμωρία κι εγώ στήνω αυτί στον τοίχο και κρατάω την καρδιά μου από φόβο μη σπάσει. Νομίζω ότι όλες μας μπορούμε να μαλώνουμε τα παιδιά μας και να είμαστε αυστηρές, αλλά όταν το κάνουν κάποιοι άλλοι της οικογένειας, τότε πονάμε ακόμη περισσότερο γιατί θέλουμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας από οτιδήποτε άλλο εκτός από εμάς.
Και πόσες ακόμη αναμένονται τέτοιες στιγμές.
Είναι η μητρότητα τελικά κάποιες φορές εγωιστική;
Είναι μωρό ακόμη, μου λένε,κι εγώ θυμώνω γιατί όταν τα καταλαβαίνει όλα δεν είναι μωρό αλλά όταν κάνει κάτι που δεν πρέπει είναι μωρό και δεν καταλαβαίνει.
Είναι αντιφατικά όλα. Είναι μωρό και πάντα θα είναι το μωρό μου αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να κάνει αυτό που θέλει.
Οπότε για όλες τις φορές που αισθάνομαι απαίσια για την αυστηρότητά μου έρχονται όλα αυτά τα καλά λόγια να με βοηθήσουν να ξεχάσω τις δυσκολίες που περνάμε μέσα στο σπίτι μας και στην καθημερινότητά μας.